Duikstage, Sinai juni 2000.

Voor en tijdens mijn studie aan de ALO had ik al gedoken in de Rode Zee.
Mijn eerste ervaring met de Rode Zee, was in Eilat op 7 jarige leeftijd.
Al snorkelend verkende ik de schoonheden van koralen en tropische vissen onderwater.
Toen ik erachter kwam dat ik tijdens het laatste jaar van mijn studie een duikstage in het buitenland kon doen, twijfelde ik geen moment en maakte ik deze kans voor mij waar. Ik dacht gelijk aan Dahab waar ik tot dan toe altijd had gedoken. Ik heb nog contact gezocht met mensen in Cancun, Mexico, maar dat bleek financieel voor mij niet haalbaar.

Daar de communicatie moeizaam verliep besloot ik naar Dahab te vertrekken en terplekke de geschikte duikschool voor mij uit te kiezen. Tegenwoordig zijn er in Dahab bijna 40 duikscholen en is door de onderlinge concurrentie de prijs van het duiken enorm gedaald!

Na me een aantal dagen georiënteerd te hebben besloot ik bij ‘Adventure diveclub’ te duiken, de duikclub waar ik al eerder had gedoken. Mijn instructeur werd Tarek Omar, een zeer ervaren technisch duiker, die ik al van eerder kende. Ik heb ontzettend genoten en veel geleerd van de tijd die ik in Dahab heb besteed. Tarek bleek een fantastische instructeur en goede vriend te zijn die mij heeft opgeleid tot verantwoordelijke, alerte duikmaster.

In totaal ben ik 6 weken in de Sinai verbleven en heb vrijwel al mijn tijd besteed aan het duiken. Zo in de laatste weken van mijn stage periode heb ik een aantal Safari’s ondernomen en georganiseerd. Ik heb een baan als duikmaster aangeboden gekregen bij een 5 sterren duikschool. Mijn plan is om nog deze winter terug te gaan en te werken als duikmaster om zo nog maar werkervaring op te doen. Ik heb me super vermaakt en vele vrienden gemaakt in Dahab.

Verder wil ik degenen die dit verslag lezen er op wijzen dat ik bepaalde Engelse termen gehandhaafd heb.

Sharonna van Waveren.

Georganiseerde boot-duik-safari.

In de laatste week, die de mooiste was, heb ik als extra opdracht voor mijn stage een duiktrip georganiseerd. Op zich zijn dit al bestaande duiksafari’s. Ik heb onderzocht welke organisatie het best georganiseerd was en ik heb de mensen bij elkaar gezocht. De bedoeling was om zo goed mogelijke duikers, minstens advanced duikers, te vinden en het liefst een groep van 4 man of meer.
Voor de prijs van $110, inclusief duikuitrusting, vervoer, 3 duiken en lunch werden we ‘S ochtends om 4 uur opgehaald en ‘s avonds om 9 uur weer terug gebracht naar Dahab.
Als het me lukte om 4 man te regelen hoefde ik niet te betalen.
We zijn vertrokken met 5 man incl. ik. Paulo, duikmaster met zijn vriend Cas, advanced duiker. Rachel, advanced duikster en Robert rescue diver. En ik divemaster in training, DMT.
Achmed, van Adventure diveclub heeft me geholpen met organiseren en contacten liggen met Anemoon divers in Shalm el Sheigh, die ook een boot hebben, the Princess.

Dus op zondag ochtend vroeg om 4 uur vertrokken we met de taxi door de smalle, stille wegen van de woestijn, het was nog donker de sterren schenen nog. De reis duurde 1 uur. Bij Anemoon duikers werden we opgewacht door Sharib met koffie . Van daar uit vertrokken we even later met de gasflessen en duikspullen achterin.
Om 6 uur kwamen we bij de boot aan waar we geïntroduceerd werden aan Mimi en Bengt de duikmasters die met ons doken, de schipper en zijn bemanning en nog 4 andere duikers vanuit Shalm, een Duits en een Engels stel, die zich al op de boot bevonden.

Met de boot vertrokken we naar Sha’ab Ali waar het wrak van de Thistlegorm ligt, voor onze eerste twee duiken. De vaart duurde 4 uur dus we hadden tijd om te ontbijten met z’n allen en te genieten van het mooie uitzicht en nog een beetje te slapen op het dek.

Thistlegorm is een Engels vrachtschip dat verlaten op de zanderige zeebodem op een diepte van 28 meter ligt. De ‘S.S. Thistlegorm’ werd op 6 oktober 1941 gebombardeerd door de Duitsers. Het schip was bestemd voor het vervoer van oorlogsmaterieel. Een bezoek aan dit wrak maakt het voor avontuurlijke duikers een onvergetelijke reis naar het verleden. Begin 1956 tijdens een van de eerste expedities van Jacques-Yves Cousteau met de Calypso werd Tisltegorm ontdekt.

Ik vond het duiken vanaf de boot ontzettend spannend en het zijn een van de mooiste duiken die ik tot nu toe heb mogen maken. Het is heel leuk en anders om vanaf een boot via een touw je te laten zakken in the deep blue, terwijl je daar onder je een groot wrak ziet opdoemen. De eerste duik was het diepste, naar 28 meter. We zwommen met de groep om de boot heen. Ik zwom achteraan de groep met Bengt. Alles verliep goed en na 40 minuten verliet de groep het water.

De tweede duik was nog mooier. Na een uurtje aan boord te hebben gewacht gingen we weer via de lijn naar beneden dit keer om de boot ook van binnen te bekijken, door verschillende ruimten binnen te zwemmen. Het was best spannend om nauwe gangen door te gaan om te zien wat er in het wrak ligt.

De Thisltegorm vervoerde vier treinwagons op het hoofddek en twee grote torpedo’s; drie ruimen waren geladen met materieel dat nog steeds onbeschadigd is en duidelijk te herkennen is, ondanks slib en corrosie. Op het schip bevinden zich ook enkele auto’s en vrachtwagens, die in hun laadbakken BSA- en Nortonmotoren, jeeps, banden, rupsbanden voor tanks, uniformen en laarzen voor de troepen vervoerden.

We zagen tussen de ruimten van het schip een gigantisch grote zwarte morayeel. Dit is een soort waterslang met grote kop en tanden als hij beweegt gaat hij golvend door het water en dat is vreselijk mooi om te zien. Het grappige was dat toen ik als een van de laatste een smalle ruimte in wilde mijn buddy me waarschuwde omdat ik de morayeel even voor moest laten gaan. En toen kon ik erachter aan en zaten we dus met z’n allen in een smalle ruimte met een gigantische morayeel. Maar niets aan de hand want niemand wist het en zag hem dus niet. De duik was vreselijk gaaf, tijdens de safety stop waarbij je op ongeveer 6 meter diepte een aantal minuten wacht, hangend aan de lijn, heen en weer wiegend door de stroom, was ik op zoek naar een haai. Helaas heb ik de haai nooit gezien maar ik zag wel een dolfijn. Daar hingen we met z’n allen, vreselijk opgewonden en vrolijk door het zien van die dolfijn in het blauwe heldere water tussen al die vissen.

Voor de derde duik voeren we weer terug naar het nationale park Rash Mohammed, vergezeld door enkele dolfijnen die langs de boot zwommen.
Na de lunch sprongen we in het water om van Jolandareef naar Sharkreef te drijven.

Jolandareef is afgeleid van het wrak van een gezonken vrachtschip, genaamd ‘Jolanda’. Het schip zonk er na een heftige storm in 1981. De overblijfselen van de romp bevinden zich tegenwoordig op een diepte van meer dan 200 m. op het rif zijn nog overblijfselen te vinden, zoals kabels, palen, masten en twee kapotte containers die vroeger een lading toiletpotten en wasbakken bevatten. De riffen zijn bezaaid met kleurrijke zachte koralen en een grote variatie aan harde koralen die behuizing en voedsel biedt voor een grote variatie aan vissen. De natuur woekert overvloedig op het koraalrif en schept de meest fantastische combinatie van vorm en kleur.

Sharkreef dankt zijn naam aan het grote aantal haaien dat zich, vooral in de wintermaanden wanneer er relatief minder toeristen zijn, ophoudt. Het werd een fantastische duik waarbij we door de sterke stroming meegevoerd werden zonder moeite te hoeven doen om te zwemmen. De hoeveelheid en de grote van de vissen waren enorm. Aan het begin van de duik spotte ik een grote schildpad en enthousiast attendeerde ik de groep hierop. Prachtig. Het was heel vreemd om de toiletpotten en badkuipen op de riffen te zien liggen. Toen we weer naar het wateroppervlak gingen kwam de boot ons ophalen en voer ons terug naar de haven.

Het is duidelijk dat deze onderneming zeer gelaagd is verlopen en dat wij allen zeer enthousiast en voldaan die avond terug naar Dahab gingen.

Deze boot-duik-safari is een van de tofste dingen die ik heb ondernomen in de Sinai. De schoonheid van water en de omgeving is onbeschrijfelijk. Ik was wel op de hoogte van dit stukje paradijs op aarde daar ik eerder, in ’95, op een duikboot had gewerkt. De boot voer een week lang in de golf van Suez en we zagen werkelijk de schitterendste landschappen met heldere sterren in de nacht en we aten alleen uit de zee. Maar duiken daar op die manier had ik nog nooit gedaan en hopelijk mag ik het vele malen overdoen.

Duiken en zwemmen met Uleen in Nuweiba.

Tijdens de vijfde week ging ik met Fantasea Dive Club mee met een georganiseerde safari. We vertrokken met een groep van 10 duikers naar Nuweiba, ten noorden van Dahab, zo’n 2 uur crossen met de jeep. Het werd een van de meest onvergetelijke dingen die ik tot dan toe had ondernomen. Aanvankelijk had ik interesse om naar Nuweiba te gaan omdat ik het verhaal van Uleen de dolfijn had gehoord en graag met haar wilde zwemmen.

Uleen is een dolfijn die contact heeft met Abdellah, een doofstomme beduin. Het verhaal gaat dat Abdellah de dolfijn aan aantal keer geholpen heeft. De dolfijn zocht op een dag contact nadat zij hevig opgewonden de kustlijn naderde. Nadat Abdellah haar achterna zwom in het water ontdekte hij een andere dolfijn die verstrikt was geraakt in een net. Deze dolfijn was haar vriendje. Abdellah slaagde erin om de verstrikt geraakte dolfijn te bevrijden en op deze manier ontstond de bijzondere vriendschap tussen de dolfijn en de beduin.

De vriendschap is zeer hecht geworden nadat Abdellah haar baby een keer gered heeft uit een gat in het koraal waarin zij vast zat. Uleen heeft twee baby’s gehad maar beiden zijn weer overleden. Op het moment van mijn aanwezigheid was Uleen weer zwanger en waarschijnlijk is zij nu al bevallen van haar derde kind. Hopelijk heeft dit dolfijntje meer kans van leven en kan zij zich meer aanpassen aan de manier van leven van haar moeder.

Uleen is een van de zeven dolfijnen over de hele wereld die vrijwillig contact zoekt met mensen. Tegenwoordig wordt zij dagelijks bezocht door vele toeristen en zijn Abdellah en de dolfijn bekend via documentaires die gemaakt zijn.

Chris, een Amerikaanse zeologe, bestudeert de dolfijn al zeven jaar en is werkzaam bij Fantasea. Zij ging met ons mee en introduceerde ons aan Abdellah. Verder legde ze ons uit op welke manier om te gaan met Uleen hoe haar aan te raken en welke bodytaal uit te stralen.

Eerst werd er gedoken. Abdellah ging met ons mee om de nieuwe duikplek te helpen exploreren. De eerste duik gingen we met de hele groep, ieder kreeg een buddy aangewezen en we werden best vrijgelaten. De duikomgeving vond ik niet bijzonder, ik weet dat het zicht slechter dan normaal was. Er stond wel een enorme pentical in het water, een soort ronde muur van koraal, dat er bijzonder uitzag en waar vele grote waterwormen op zaten.

Na de eerste duik werden we verzorgd met een uitgebreide lunch en vers gebakken brood, dat was heerlijk. De tweede duik was verdeeld in drie groepen en dit werd een prettige lange duik. Ik weet nog dat ik voor het eerst een Nuddy Branche, pyjama japped zag, een vel gekleurd klein naaktslakje.

Na de duiken, ik kon niet wachten, gingen we eindelijk richting dorp om te zwemmen met Uleen. Eerst kregen we nog instructie van Chris en daarna gingen we het water in. Het was tegen zessen ’s avonds en wij waren de enigen in het water. Uleen was aanwezig en zij liet mij als eerste haar aanraken. Ik bleef een uur in het water waarbij het mij lukte om contact met haar te maken en te zwemmen met haar. Wij waren allen zeer enthousiast. Abdellah was ook met ons in het water en liet ons zien hoe hij met haar zwom. Zij liet zich op haar rug over de oppervlakte glijden waarbij Abdellah op haar buik lag en haar op die manier al zwemmend over haar borst aaide. Op het laatst ging Uleen verticaal in het water staan waarbij ze haar ogen dicht deed en ons allemaal de kans gaf haar aan te raken en te omhelzen. Dit was een onvergetelijke ervaring. De dolfijn voelt zacht en glad aan. Zij is een grote dolfijn zo’n 2 a 3 meter en is al 8 jaar oud. Abdellah vertelde mij, met vele gebaren, dat zij elke dag terug komt en dat hij haar voedt met octopussen Ik hoop dat Uleen nog vele jaren zal blijven leven en dat zij met succes bevallen is van haar dolfijnebaby, zodat ik haar volgende keer weer kan opzoeken.

Deze fantastische dag werd afgesloten met een woeste snelle tocht met de gigantische jeep door het mulle zand van de woestijn waarbij we ons op de hoogste berg settelden om de zonsondergang te kunnen bewonderen.